AN ANGEL AT MY TABLE (1990) ⭐⭐⭐⭐
Er is een hele lijst met dingen waar ik me aan stoor als die in een film voorkomen. Die hele rits zal ik u besparen, maar eentje wil ik er graan uitlichten: ergens in de film, meestal als we al een tijdje onderweg zijn, begint een van de personages te kuchen. In het dagelijks leven niet echt iets om van ondersteboven te raken, maar in een creatief werk een gegarandeerd doodvonnis. Filmmaakster Jane Campion maakt zich hier gelukkig niet schuldig aan. Ze kiest zelfs voor het andere uiterste: de dood zie je absoluut niet aankomen. Hij is er opeens. Dat breekt met alle wetten en heeft wel een schokeffect, maar resulteert ook in een soort apathie.
An Angel At My Table is gebaseerd op drie autobiografische werken van de Nieuw-Zeelandse schrijfster Janet Frame, die in de film evenveel hoofdstukken opleveren. De schrijfster zelf wordt in ieder hoofdstuk door een andere actrice belichaamt en hier verdient de casting een groot compliment, want zowel qua uiterlijk als in de maniertjes wordt Frame zorgvuldig neergezet.
Het levensverhaal vordert in een rustig tempo en het is knap hoe Campion de aandacht vast weet te houden, gezien de minimale ontwikkelingen die er zich voordoen. Een terecht groot gedeelte wordt er besteed aan haar opnames in een psychiatrisch ziekenhuis waar men haar verlegenheid verkeerd uitlegt en haar diagnosticeert als schizofreen, met alle gevolgen van dien.
Dit is een totale tegenhanger van het stappenplan waarmee Hollywood drama's op het scherm brengt. Alle karakters zijn menselijk en worden nergens groter of belangrijker gemaakt dan ze zijn. Vooraf hikte ik tegen de speelduur aan, maar er was geen beeld overbodig.
regie: Jane Campion. 160 minuten.
.jpg)
Reacties
Een reactie posten