What (not) to watch!

  © Eye Filmmuseum Wat moet je als actrice die tegen de veertig loopt en geen enkele serieuze rol krijgt aangeboden in Hollywood? Ook niet door je eigen echtgenoot (Elia Kazan) die een wereldberoemd regisseur is? Barbara Loden wint in 1964 een Tony Award voor haar vertolking in After The Fall op Broadway, maar de deuren in Hollywood blijven gesloten. Ze krijgt wel rollen aangeboden, maar vindt die beledigend of eendimensionaal en weigert als decoratie te fungeren. Deze hopeloze situatie lijkt ze te willen vangen in haar regiedebuut waarin ze een apathische vrouw speelt die na een mislukt huwelijk haar man en kinderen achterlaat voor een leven van bedwelming. Mannen behandelen haar als object en zijn haar na een nacht al zat. Ze trekt uiteindelijk op met iemand die op een boekhouder lijkt, maar een andere manier heeft gevonden om snel geld te verdienen. Buiten de twee hoofdrolspelers kent dit drama enkel amateurs in de andere rollen. Hun bijdrage werd zonder script geschoten om het ...

  © Paramount Pictures Het kijken. Sunset Boulevard voert ons mee terug naar een tijdperk dat leunde op de mimiek van acteurs. Er was geen geluid en het was de kunst om de hinderlijke tussentitels tot een minimum te beperken. Norma Desmond (Gloria Swanson) behoorde tot de grote sterren uit die periode, maar zit al vele jaren opgesloten in haar villa vol met spiegels. Ze bekijkt zichzelf dagelijks, maar ziet de realiteit niet. Al jaren werkt ze aan het script voor haar terugkeer en als de jonge, aantrekkelijke schrijver Joe Gillis (William Holden) opduikt, krijgt hij de taak om er een definitief filmscript van te maken. Het walsen. De dieper gelegen smaken geven Sunset Boulevard nog meer aroma. Gloria Swanson was echt een grote ster in de jaren 20. Haar roem kreeg een flinke knauw door de gigantische flop Queen Kelly. Deze film werd geregisseerd door Erich Von Stroheim, maar gedeeltelijk met het geld van Swanson. Ze ontsloeg de filmmaker wegens artistieke meningsverschillen en omdat...

  © Universal Pictures Een puinhoop. Wat zeg ik? Een ravage van het ergste soort. Hellzapoppin' begint met een klassiek showballet waarvan de danseressen al na enkele seconden de galatrap afdonderen. Ze komen rechtstreeks in de hel terecht waar het een grote chaos is. Vrouwen draaien aan het spit als kippetjes en we zien allerlei duivels door elkaar rennen en vliegen, terwijl de titelsong losbarst. Te midden van dit tafereel verschijnt er opeens een taxi waar de twee hoofdrolspelers uitkomen die zich weer tot de kijker richten. Hoewel boeken en toneelstukken makkelijke prooien zijn voor Hollywood om lineair naar film te vertalen, kiezen ze niet altijd de makkelijkste weg. Hellzapoppin' is een grote hit op Broadway, maar het is een anarchistisch stuk dat het vooral moet hebben van improvisatie en publieksparticipatie. Acteurs zitten er vermomd tussen het publiek en er werden nepinsecten losgelaten in de zaal. Hoe vertaal je zoiets naar het scherm? Bedenkers Ole Olsen en Chic Joh...

  © MGM Als Basic Instinct in 1992 verschijnt, zorgt dat niet alleen voor veel ophef, maar ook een wildgroei aan imitaties. Madonna, Linda Fiorentino en Shannon Tweed gaan allemaal uit de kleren om aan de hype mee te doen. Verity zou perfect in dit rijtje passen, maar met de introductie van de intimiteitscoördinator, lijkt de erotische thriller ter ziele. Dus heeft deze film een meer romantisch karakter met Lowen Ashleigh (Dakota Johnson) als talentvolle schrijfster van thrillers die maar niet door wil breken. Het tij lijkt te keren als ze wordt ingehuurd om op basis van aantekeningen drie boeken te schrijven voor Verity Crawford (Anne Hathaway) die op dat moment tot de bestverkopende auteurs ter wereld behoort. De thriller heeft een hele rits plotwendingen, maar als kijker raak je er niet bepaald van ondersteboven. Dat komt onder meer omdat de filmmaker zijn personages niet boeiend weet te maken, maar ook door een gebrek aan logica. Zo ontdekt Lowen op een USB-stick een geheime au...

  © Transit Film GmbH De allereerste verfilming van Bram Stoker's Dracula werd uitgebracht onder een andere titel en met andere namen voor de personages. Op deze manier hoopte men onder de betaling van auteursrechten uit te komen. Toen de weduwe van de schrijver achter het bedrog kwam en een rechtszaak aanspande, liet de studio zich snel failliet verklaren. Dat de film het overleefd heeft, is te danken aan enkele kopieën die hun weg al naar Amerika hadden gevonden. Daar was het uiteindelijke vonnis van de rechter (totale vernietiging van de film) niet van kracht. Inhoudelijk is Nosferatu redelijk trouw aan de roman. Een jonge, ambitieuze ambtenaar reist af naar een ver kasteel om een koopcontract te laten tekenen door een excentrieke graaf. Hij slaat alle waarschuwingen van de lokale bevolking in de wind en doet die af als bijgeloof om er later achter te komen dat zijn gastheer wel degelijk een gevaarlijk personage is. Nosferatu, Eine Symphonie Des Grauens (zoals de volledige origi...

  © Gaumont Un film d'apprentissage, oftewel een film over opgroeien. Het Franse regisseursduo baseerde dit verhaal op eigen jeugdherinneringen. Na afloop kunnen we concluderen dat ze een doodgewone jeugd hebben gehad. De film draait bijna volledig om de 12-jarige Vincent (Simon Boublil) die een eigen kamer wil in plaats van een gedeelde ruimte met zijn oudere broer. Hij wil nog meer, namelijk het meisje met wie hij samen op een schoolproject is gezet. Hij laveert tussen een liefhebbende vader die voor het gezin verbergt dat hij al een tijdje werkloos is en zijn gefrustreerde, ambitieuze moeder.  Een aardig deel van het budget is opgegaan aan de muziekkeuze. Bands als The Cure en Joy Division komen voorbij om de jaren 80 te doen herleven. Ook de titelsong komt voorbij en staat symbool voor de muzieksmaak van de jonge hoofdrolspeler. Het levert in ieder geval een sterke soundtrack op. Waar de film minder excelleert, is het verhaal. Het huren van een seksfilm is ongeveer het mee...