Posts

COLONY (2026) ⭐⭐⭐

Afbeelding
  © Showbox Bij het bekijken van Colony moet ik regelmatig terugdenken aan die eindeloze auto-achtervolgingen zoals in de actiefilms van de jaren zeventig. Zogenaamd spectaculair, maar vooral vermoeiend. Heel lang heeft deze zombiefilm niet nodig om tot actie over te gaan. In een commerciële wolkenkrabber vindt een internationale conferentie plaats op het gebied van biotechnologie. Een CEO wordt na zijn presentatie door een gefrustreerde oud-werknemer geïnjecteerd met een virus dat hem in een zombie verandert. Binnen de kortste keren gaat vrijwel iedereen eraan in het gebouw, behalve uiteraard een klein groepje dat de film aan de gang moet houden. De film is zo repetitief, dat ik al snel murw ben. Als gimmick introduceert het zombies die met elkaar kunnen communiceren als een groep mieren. En masse duiken ze op hun slachtoffers. Ook lijken ze te leren van eerdere fouten. Choreografisch is Colony dik in orde. Professionele dansers zijn ingehuurd om de wezens uit te beelden, wat enke...

RYAN'S DAUGHTER (1970) ⭐⭐

Afbeelding
  © MGM Filmmaker David Lean heeft zich langzaamaan gespecialiseerd in het historische filmepos. Net als bij een delicate soufflé komt het hierbij aan op uiterste precisie en een feilloze balans tussen de ingrediënten. In het verleden bewees hij die techniek tot in de puntjes te beheersen, maar dit keer gaat het aan het fornuis gruwelijk mis. Al in de openingsminuten loopt het spaak (ik tel de ouverture maar even niet mee): een breedbeeldshot van de ruige Ierse kliffen wordt vergezeld door een frivool, kolderiek deuntje van componist Maurice Jarre. Het vloekt enorm met de dramatische natuurpracht. Zelfs een soundtrack van AC/DC was hier meer op zijn plaats geweest. Nog voordat deze schok volledig is ingedaald, duikt de dorpsgek Michael (John Mills) op. Een grotesk aangezet personage dat de scharen van een levende kreeft afrukt om als trofee aan Rosy (Sarah Miles) te geven. Het is een scène die meer walging dan mededogen oproept. Om even terug te komen op de eerste alinea, Julia Chi...

THEY CALL ME TRINITY (1970) ⭐⭐⭐

Afbeelding
  © West Film De authentieke Italiaanse western is broeierig, gewelddadig en kent vaak een zwijgzame hoofdrolspeler. Problemen worden vrijwel altijd met de colt opgelost. Ook in deze western wordt geschoten, maar conflicten worden even zo vaak geklaard met de vuisten of een koekenpan. Het is een western, maar het voelt meer als een avontuur door het hoge tempo en de fysieke humor. Trinity (Terence Hill) is een chronisch luie, maar razendsnelle revolverheld die per toeval terecht komt in een stadje waar zijn halfbroer Bambino (Bud Spencer) de wet vertegenwoordigt. Er is een corrupte bende in de stad bezig om een vredelievende groep mormonen weg te jagen die een vruchtbare vallei bezet houdt. De kracht van They Call Me Trinity zit volledig in de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Hill als charmante deugniet met het hart op de juiste plek en Spencer als brommende spiermassa die tegenstanders met een klap op het hoofd tegen de vlakte werkt. De grens met slapstick wordt regelmatig o...

THE BLOB (1958) ⭐⭐

Afbeelding
  © Paramount Pictures In Phoenixville wordt jaarlijks nog het Blobfest georganiseerd. Dit is een uitgebreid weekendprogramma waar u bijvoorbeeld tickets kan kopen om, net als de acteurs uit deze film, gillend de bioscoop uit te rennen. Er is een dansfeest in jaren 50-stijl en een diner waarin iedereen verplicht volledig in het rood moet komen. Wie de hele beleving mee wil maken, betaalt meer dan honderd dollar. The Blob is om meerdere redenen uitgegroeid tot dit cultfenomeen. Zo is dit de eerste hoofdrol voor Steve McQueen (op de titelrol nog als Steven vermeld) die kon kiezen tussen tien procent van de winst of enkele duizend dollars cash. Hij koos voor het laatste en liet daarmee de kans lopen om direct miljonair te worden. De acteur schaamde zich overigens vreselijk voor deze film en weigerde de rest van zijn leven om erover te praten. De substantie die in de film wordt gebruikt als monster, een soort rode gelei, bestaat nog altijd en wordt ieder jaar tentoongesteld in Pennsylv...

GEORGE MICHAEL: THE FAITH TOUR (2026) ⭐⭐⭐

Afbeelding
  © Mercury Studios George Michael is opgelucht, zo horen we in een audiofragment voorafgaand aan het concert. Hij voelde zich jarenlang een fraudeur als vrolijk, blond sekssymbool van het duo Wham! Met zijn eerste solotoer kunnen de mensen eindelijk kennis maken met de echte artiest. Hij noemt de aankomende show er een 'zoals niemand ooit heeft gezien'. Dat is nogal een statement en bovendien een waar ik na afloop mijn bedenkingen bij heb. Het concert opent met I Want Your Sex. Fris, vrolijk en vol energie zingt, danst en draait George op het podium. Zijn stem is krachtig en loepzuiver. Let wel, dit is geen documentaire. Sommige concertfilms laten tussendoor interviews zien of geven achtergrondinformatie. Dat is hier niet het geval. We krijgen vrijwel een complete registratie van zijn show, samengesteld uit twee opeenvolgende avonden (30 en 31 mei 1988) in het Palais Omnisports de Paris-Bercy. Ik ben een groot fan van George Michael, maar heb altijd moeite gehad om een heel co...

THE INVISIBLE WOMAN (1940) ⭐⭐

Afbeelding
  © Universal Pictures Na twee films over een onzichtbare man vond men het blijkbaar tijd worden om het over een geheel andere boeg te gooien. De onzichtbaarheidsformule wordt het middelpunt van een flauwe, chaotische klucht. Kitty (Virginia Bruce) meldt zich vrijwillig aan voor het experiment van professor Gibbs (John Barrymore). Die heeft een advertentie geplaatst in de krant waarbij hij mensen oproept die mee willen werken om onzichtbaar te worden. Wie hier heel even over nadenkt, snapt dat men weinig aandacht heeft besteed aan enige geloofwaardigheid. Hoewel Gibbs op een man rekent als proefkonijn, heeft hij weinig keuze. Ze is de enige die zich aanmeldt. De proef is wel direct een succes en Kitty gebruikt haar nieuwe krachten direct om haar huidige baas te pesten. Hier kan Kitty niet veel aan doen; het zijn de scenarioschrijvers die haar zo fantasieloos te werk laten gaan. De advertentie heeft ondertussen wel de aandacht van de onderwereld getrokken. Enkele stuntelige gangster...

SHERLOCK JR. (1924) ⭐⭐⭐⭐

Afbeelding
  © Buster Keaton Productions Voor al diegenen die een aversie hebben tegen ouwe meuk: probeer deze eens. Het kost nog geen uurtje qua tijd en heeft meer verhaal en betere special effects dan een gemiddelde superheldenfilm. Sherlock Jr. staat bovendien gewoon op YouTube. Bedenk tijdens het kijken dat er geen techniek bestond in de vorm van een computer, green screen of wat dan ook om digitaal iets toe te voegen en kijk met open mond naar wat Buster Keaton presteert. Hij speelt een jongeman die werkzaam is in de plaatselijke cinema, maar droomt van een carrière als groot detective. Hij bestudeert daarom allerlei boeken over de misdaad. Helaas wordt hij zelf slachtoffer als hij wordt beschuldigd van diefstal. Wat deze komedie zo bijzonder maakt is dat het een grens tussen realiteit en fictie laat vervagen. Het is een film binnen een film, waarbij de complete cast een dubbelrol vervult. Ook bevat het weer enkele onnavolgbare stunts van de man. Hij brak zelfs een nekwervel tijdens een ...