INTOLERANCE (1916) ⭐⭐
Een absoluut monumentale film die maar liefst vier verhaallijnen uit verschillende perioden vertelt met als gemeenschappelijk thema de moeizame strijd van de liefde. De cast bestaat onder meer uit (toekomstige) topregisseurs als Frank Borzage, Erich Von Stroheim, Todd Browning, King Vidor en Douglas Fairbanks. Het absurde aantal van drieduizend figuranten geeft ook nog eens aan hoe groots deze productie is.
De verhalen worden door elkaar vertelt, maar chronologisch gezien is de val van Babylon het eerst aan de beurt. We zitten dan nog een paar honderd jaar links van de nul. De set maakt met zijn hoogte van 90 meter een verpletterende indruk, maar het verhaal komt niet van de grond. Dat komt doordat de andere episoden ook hun tijd opeisen. Het is soms alsof je naar vier schermen tegelijk moet kijken en omdat de gebeurtenissen te verschillend zijn, lukt het niet om in het verhaal te groeien.
De kruisiging van Jezus komt ook aan bod, evenals de Bartholomeusnacht, waarbij Griffith zich vooral concentreert op de liefde tussen een jong protestants meisje en een katholieke soldaat. Hoofdmoot is een hedendaagse vertelling over een jonge moeder wiens kind door de instanties wordt afgenomen.
Ambitieus is Intolerance zeker en het heeft wel degelijk invloed gehad op latere grootschalige producties. Maar een Bijbels verhaal vloeit nu eenmaal niet fijn over naar een melodrama. Dit zijn gewoon vier verschillende films, met een verbindend thema, door elkaar heen gehusseld. Stelt u zich eens voor dat Gladiator, Gigli, Titanic en Endless Love elkaar afwisselen met steeds fragmenten van enkele minuten, dan krijgt u een aardig idee van de chaos. Het geheel is hier duidelijk minder dan de som der delen.
regie: D.W. Griffith. 210 minuten.
.jpg)
Reacties
Een reactie posten