PETITE MAMAN (2021) ⭐⭐

 

© Filmdepot

"Drama is life with the dull bits cut out", aldus de legendarische regisseur Alfred Hitchcock die van mening was dat iedere scène of dialoog het verhaal verder moet helpen. Een stelling waar ik het grotendeels mee eens ben en dus vallen mijn recensies van een bepaalde niche, die ik voor het gemak maar even arthouse-drama noem, een stuk negatiever uit dan de algehele opinie. Films die vaak vol symboliek zitten, maar verder op geen enkele wijze weten te boeien.

PETITE MAMAN is daar een prima voorbeeld van. Nelly, gespeeld door de achtjarige Joséphine Sanz, neemt in een rusthuis afscheid van de bewoners, nadat ze daar voor het laatst een bezoek heeft gebracht samen met haar moeder. Haar oma is er overleden en ze neemt haar stok mee als aandenken. Dit object keert later in de film terug als aanwijzing. De film is een puzzel die voor de een te moeilijk zal blijken en voor een ander doodeenvoudig.

Aan het script van Céline Sciamma ligt het niet. Dit is wel doordacht en heeft aandacht voor zowel drama als jeugdige onschuld. Bovendien stelt het vragen over het dagelijks leven die velen voor lief nemen of niet bedenken. Waar het vooral misgaat is de casting. Sciamma wilde absoluut een tweeling in de hoofdrol en plukte Joséphine en Gabrielle Sanz van straat. Dat de twee geen enkele acteerervaring hebben, is teveel merkbaar. Teksten die ertoe doen worden in staccatostijl uitgesproken en die staan dan weer haaks op enkele geïmproviseerde momenten. Ondanks de korte speelduur is dit toch een lange zit.

regie:  Céline Sciamma. 73 minuten.