TOY STORY 5 (2026) ⭐⭐⭐

 

© Disney/Pixar

Deze vijfde film uit de reeks draait nu eens niet om Woody en Buzz Lightyear. Het achtjarige meisje Bonnie heeft geen vriendjes. Ze speelt nog met poppen, terwijl alle kinderen uit de buurt op hun tablet of iets anders digitaals zitten. Haar ouders zien het met lede ogen aan en besluiten uiteindelijk toch maar een Lilypad voor haar aan te schaffen. Het apparaat regelt binnen no time vriendjes voor haar uit de buurt waar ze online contact mee kan hebben. Alles lijkt dus goed te gaan, maar het oude speelgoed, dat in de garage is belandt, legt zich er niet bij neer en onder aanvoering van cowgirl Jessie proberen ze Bonnie weer terug te winnen.

Net als het weekblad Donald Duck destijds, moet Toy Story meegaan met de tijd, maar je merkt wel dat de schrijvers moeite hebben met dit digitale tijdperk en de kant van het afgeserveerde speelgoed kiezen. Woody en Buzz hebben dus bijrollen in dit deel. De eerste heeft zich teruggetrokken en is ondertussen kalend met een buikje. Hoe een pop ouder kan worden, is mij niet helemaal duidelijk, maar wellicht zoek ik nu spijkers op laag water. Buzz Lightyear, die nog gloednieuw in het eerste deel was, is nu natuurlijk ook overbodig geworden. Daar wordt niet echt op ingezoemd; wel op zijn liefde voor Jessie. 

Dat de studio nieuwe karakters wil introduceren is misschien wel logisch, maar dit resulteert niet onmiddellijk in frisheid. Het is allemaal wat voorspelbaar deze keer en de humor van de vorige delen wordt toch wel wat gemist. Dit vijfde deel mikt bovendien weer op een wat jonger publiek. Waar de voorloper nog verwijzingen had naar films als The Shining, blijft het hier bij de boodschap dat kinderen weer meer met elkaar moeten spelen. Een mooi streven, waarbij ouders wellicht ook een sturende rol hebben, maar de dosis pedagogie heeft de grappen naar de achtergrond gedelegeerd. 

regie: McKenna Harris, Andrew Stanton. 102 minuten.