BACKROOMS (2026) ⭐⭐

 

© A24

In de jaren 50 had je de griezelige comicserie Tales From The Crypt. Verhalen, al dan niet gebaseerd op zogenaamde urban legends, die vaak niet goed afliepen en de lezer de stuipen op het lijf joeg. Ouders raakten in paniek en de kwestie liep zo hoog op dat de reeks moest worden stopgezet.

De broodjeaapverhalen van weleer heten tegenwoordig creepypasta en het kampvuur is ingewisseld voor internet. Een anonieme upload in 2019 van een verlaten kantoorpand, die een ander weer vergezelde van een griezelige tekst, vormde de basis van een internethype. De lege locaties werden uitgebreid en er ontstonden levels, waarvan sommigen werden bewoond door monsters.

Kane Parsons was zestien jaar toen hij een korte video maakte van dit fenomeen, genaamd The Backrooms. Hij bouwde een complete serie en tussen de honderden miljoenen kijkers bevond zich ook iemand van filmstudio A24 en in plaats van de rechten op te kopen, volgde hier een meesterlijke zet: men liet Parsons zijn debuut maken als regisseur! Een geweldige publiciteitsstunt en een gegarandeerde afzetmarkt.

In Backrooms zit het Clark, gespeeld door Chiwetel Ejiofor, niet bepaald mee. Hij runt een meubelwinkel waar we nooit een klant zien en zijn vrouw heeft hem het huis uitgegooid. Vanuit de kelder van zijn winkel bereikt hij per ongeluk de Backrooms. Grote, lege ruimtes waar geen einde aan lijkt te komen. Wat dat betreft doet de film denken aan het surrealistische Exit 8 van vorig jaar.

Toch heb ik het idee dat Backrooms zich intelligenter voordoet dan hij is. De jonge Parsons wordt al vergeleken met David Lynch, maar deze film wordt nooit echt bizar en veel diepgang is er ook niet te bekennen. Er wordt bovendien weinig tot niets gedaan met de opzet, waardoor het uiteindelijk gewoon de zoveelste found footage film lijkt.

regie: Kane Parsons. 110 minuten.