GOOD LUCK, HAVE FUN, DON'T DIE (2025) ⭐⭐⭐

 

© Constantin Film

Linksom of rechtsom, de mensheid is verloren. In 1970 verscheen al Colossus: The Forbin Project, waarin een supercomputer de controle over kernwapens overneemt en daarmee oppermachtig wordt. Ondertussen luistert de grootste dreiging naar de naam AI en kan alleen iemand uit de toekomst de boel nog redden.

Een onbekende man wandelt op een avond een eetcafé binnen met de mededeling dat het einde nabij is. Door het ontbreken van een sociaal vangnet kijken ze daar in Amerika allang niet meer van op, maar deze man heeft allerlei draden over zijn lichaam lopen en lijkt meer op een zelfmoordterrorist dan iemand die een beetje in de war is. Bovendien kent hij wel erg veel persoonlijke informatie van de aanwezigen, waardoor men toch wat van slag is.

Meer dan honderd keer keerde hij al terug om de wereld te redden. Toch ligt de sleutel ergens binnen deze groep. Hij moet alleen de perfecte selectie kiezen uit de aanwezigen. Mensen die, in meer of mindere mate, een probleem hebben met technologie. Bovendien zullen de meesten het niet overleven als ze in de aankomende uren een computerprogramma moeten stoppen.

De film kent ook flashbacks die een welkome onderbreking vormen in het wat statische verloop. Het moment waarop een kloon aangeschaft wordt en een vrouw de keuze krijgt om hem zonder of met reclame (tegen een gereduceerd tarief) te kopen is briljant. Een ander moment toont de herkomst van de hoofdrolspeler. Het zijn stuk voor stuk goed uitgediepte hoofdstukken.

Over de gehele linie voelt de film wel een beetje als het pak dat onze onbekende held aanheeft. Het rammelt aan alle kanten, maar het blijft nog net intact. Dat komt waarschijnlijk doordat de makers echt geloven in de boodschap en er vol creatieve energie induiken. Soms voelt het aan als een zombiefilm van George A. Romero en een andere keer als een hele intelligente sciencefictionfilm.

Regie: Gore Verbinski. 134 minuten.