GOODFELLAS (1990) ⭐⭐⭐⭐

 

© Warner Bros.

Orson Welles en Billy Wilder hebben geweldige films gemaakt. Toch gebruikten ze beiden regelmatig een techniek waar ik slecht tegen kan: de voice-over.

Dit is misschien wel de belangrijkste reden waarom ik direct een hekel had aan Goodfellas toen ik de film de eerste keer zag. Ray Liotta vertolkt de rol van Henry Hill en zijn stem horen we de hele film door, ook als hij niet in beeld is. Om het nog erger te maken, mag zijn date (en latere vrouw) in de film hier ook gebruik van maken. De irritatiegrens is dan bereikt en een positieve beoordeling wordt erg lastig.

Bij de tweede kijkbeurt ben ik voorbereid en volg ik het waargebeurde verhaal van Henry Hill beter. Iemand die van kinds af aan niks anders wil dan onderdeel zijn van die groep mensen die hij elke dag vanuit zijn raam ziet. Ze hebben mooie kleren, geld, vrouwen, auto's en niemand valt ze lastig. Ook de politie niet. Kortom, Henry wil een gangster worden.

Ook deze keer stoort mij iets aan Goodfellas. Er zit geen enkel sympathiek personage in. De gangsters zijn meedogenloos. The Godfather maakt gebruik van geweld om redenen, of je het er nu mee eens bent of niet, die te begrijpen zijn. Hier is een verkeerde opmerking genoeg om onder de grond te verdwijnen.

Vooral Joe Pesci als Tommy DeVito heeft een extreem kort lontje. Het ene moment zit je nog amicaal met hem te lachen, enkele seconden later vrees je voor je leven. Hij is de meest nare figuur in de film.

Pas bij de derde keer kan ik van de misdaadfilm genieten. Het door Joe Pesci zelf toegevoegde fragment ("Funny how?") weet ik beter op waarde te schatten, nu ik er minder afkeer van heb. De situatie waar de gangsters een tussenstop maken en uiteindelijk uitgebreid dineren, terwijl er een maffioso in de kofferbak ligt, voelt nu ook geestiger.

Onder de streep is dit een uitmuntend geacteerd gangsterdrama met zwarte humor en veel geweld dat even vakkundig als ongemakkelijk is.

Regie: Martin Scorsese. 148 minuten.