LA COMMUNE (PARIS, 1871) (2000) ⭐⭐⭐

 

© 13 Productions

Nadat keizer Napoleon III door de Pruisen werd verslagen, ontstond de Commune van Parijs, een zelfgekozen regering die in korte tijd revolutionaire hervormingen doorvoerde zoals de scheiding van kerk en staat.

De bekende vredesdemonstratie van John Lennon en Yoko Ono ontstond nadat filmmaker Peter Watkins hen een uitgebreide brief had gestuurd, waarin hij betoogde dat mensen in hun positie de kans moesten grijpen om via de media een betere wereld te promoten. Watkins zelf maakt al zijn hele leven documentaires of drama's waarin de media een belangrijke rol speelt.

Voor wie bekend is met het werk van Watkins, is La Commune geen verrassing, maar anderen zullen even moeten wennen aan de vorm die de eigenzinnige Engelsman kiest. Hij laat verslaggevers namelijk de dagelijkse vorderingen van de opstand in beeld brengen. In dit geval twee rivaliserende televisiestations die allebei een andere kijk op de zaak hebben.

Het resultaat is in eerste instantie verrassend sterk. Zeker omdat er alleen maar amateurs meewerken aan dit project. Dat er af en toe iemand schaapachtig in de camera kijkt, zorgt alleen maar voor een nog grotere authenticiteit. De sober gekozen locatie, een verlaten fabriek, went ook snel.

Maar er zijn ook minpunten, zoals de speelduur van bijna zes uur. Als men de gehele Tweede Wereldoorlog in de helft van de tijd kan verfilmen, dan moet een opstand van enkele maanden toch ook  lukken. Ook wordt er veel met titelkaarten gewerkt die feiten opsommen. Het voelt daardoor meer als een geschiedenisles dan een film.

regie: Peter Watkins. 345 minuten.