MARGARET (2011) ⭐⭐⭐⭐

 

© Fox Searchlight Pictures

Margaret opende in 2011 in slechts veertien bioscopen in Amerika en flopte gigantisch. In Nederland (en heel veel andere landen) kreeg deze prachtige film met onder meer Anna Paquin en Matt Damon vervolgens geen release. Wat ging er mis?

De opnames van Margaret, de tweede film van Kenneth Lonergan, werden in 2005 afgerond. Niet probleemloos want de filmmaker moest tussendoor geld lenen van acteur Matthew Broderick omdat het budget op was. Overtuigd van zijn meesterwerk leverde hij de film in bij de studio, waarna hij te horen kreeg dat er ruim een half uur uit moest.

Slechts weinigen is het gegeven om zeggenschap over het eindproduct te hebben. Stanley Kubrick liet het na Spartacus standaard in zijn contract opnemen. Andere grote namen die final cut hebben zijn Steven Spielberg, James Cameron en Quentin Tarantino. Tot die elite behoorde Lonergan niet en dus begon het getouwtrek tussen een studio die de investering terug wilde verdienen en een kunstenaar die geen moment wenste te schrappen. De ruzie werd in de rechtbank beslecht, duurde zes jaar en uiteindelijk kreeg Fox de film van 150 minuten die het wilde.

Het drama draait om tiener Lisa Cohen (Anna Paquin) die getuige is van een dodelijk ongeluk waarbij een buschauffeur betrokken is. Ze is volkomen van de kaart en legt een deels onjuiste verklaring af, waarna ze gewetensnood krijgt.

Margaret, in deze vorm, is geen perfecte film. We zien precies waar er geknipt is. Als Lisa een jongen thuis uitnodigt, biedt ze hem een biertje aan en het stel gaat op weg naar de keuken. In de volgende scène bevindt het duo zich echter in de slaapkamer. Een ander koddig tafereel is het moment dat ze haar leraar bij hem thuis verleidt. Direct na de eerste kus, staat ze weer bij de voordeur. Later blijkt ze zwanger.

Zelden is er echter een personage zo diep uitgewerkt als dat van Lisa Cohen in deze film. Het zijn niet alleen de dialogen die je hoort, maar ook wat er niet gezegd wordt. We maken haar mee in de ruzies met haar moeder en de felle discussies op school, steeds overtuigd van haar gelijk. Alles draait om haar, maar zelf ziet ze dat helemaal niet zo. Ze vindt zichzelf juist enorm nobel en begripvol.

Maar niet alleen Lisa vindt dat ze gelijk heeft. Ook de literatuurprofessor laat zich gaan als een student flink tegengas geeft. Of haar moeders nieuwe vriend. Iedereen lijkt hier de wijsheid in pacht te hebben en staat open voor een dialoog, zolang de ander het ermee eens is.

Regie: Kenneth Lonergan. 150 minuten.

PS Ondertussen is ook Lonergans oorspronkelijke versie van ruim drie uur op fysieke media te verkrijgen.