MELANCHOLIA (2011) ⭐⭐⭐⭐⭐

 

© Zentropa Entertainments

Stephen King liet ooit optekenen dat hij de gemoedstoestand van een personage zelden benoemt. In plaats daarvan schrijft hij bijvoorbeeld over een zwijgzame vrouw met vuile haren die gebak verslindt. De lezer mag dan zelf de diagnose stellen. Ook Melancholia bewandelt deze route. 'She's ill' is het dichtst dat we bij de benoeming van een persoonlijkheidsstoornis komen.

Schitterend en onheilspellend tegelijk opent dit drama met treffende klassieke muziek van Richard Wagner. Hoofdpersonen zijn de twee zussen Justine en Claire die beiden een eigen hoofdstuk toebedeeld krijgen.

Justine is de jongste van de twee die haar bruiloft viert op het landgoed van haar zus en zwager. Dat ze met haar man uren later dan gepland arriveert, schiet vooral in het verkeerde keelgat bij de ceremoniemeester, een heerlijke vertolking van Udo Kier, die haar de rest van het feest compleet negeert. Er is ook de nodige spanning voelbaar tussen de gescheiden ouders van de bruid. Als haar vader een speech geeft, kan hij het niet laten om een sneer uit te delen. Haar verbitterde moeder voegt eraan toe 'geniet er maar van zolang het duurt'. Een andere gast is haar werkgever die een mooie toespraak houdt, maar voor heel andere zaken aanwezig is.

Het tweede hoofdstuk draait meer om de angst van Claire die bang is voor de naderende planeet Melancholia. Hoe vaak haar man ook uitlegt dat alle berekeningen erop wijzen dat hij de aarde zal passeren, ze blijft overtuigd van het einde van de wereld, maar heeft ook een jonge zoon voor wie ze zich groot wil houden en op wie ze haar angst niet wil projecteren.

Films waarin de gehele cast op de toppen van hun kunnen presteert, zijn zeldzaam, maar hier gebeurt het. De kwaliteit van de fenomenale minutenlange ouverture krijgt daarmee een waardig vervolg.

Regie: Lars von Trier. 135 minuten.