ONCE UPON A TIME IN ANATOLIA (2011) ⭐⭐

 

© Zeyno Film

Naarmate ik ouder word, slaap ik 's nachts minder. Het ritme verschuift ook. Ik ga tegenwoordig eerder naar bed, maar ben ook veel vroeger wakker. Dit intro dient twee doeleinden. Ten eerste heeft dit Turkse drama ervoor gezorgd dat ik in ieder geval vandaag aan de juiste hoeveelheid rust ben toegekomen en het is representatief voor de dialogen uit de film die werkelijk geen enkel doel dienen dan de speelduur vol te krijgen.

De film opent met een stoet auto's in het donker. Onder de passagiers bevinden zich politiemannen, een arts en twee arrestanten. Ze zoeken naar de plek waar een lijk begraven ligt. De verdachte kan het zich allemaal niet zo goed meer herinneren. Hij was dronken en de dorre vlaktes vertonen teveel overeenkomsten.

Het camerawerk is uitstekend in Once Upon A Time In Anatolia en werkt verwachtingsvol aan spanningsopbouw, maar ik zal u vast uit de droom helpen. Het leidt enkel tot een anticlimax. Behalve een verhaallijn die rechtstreeks is overgenomen uit The Examining Magistrate van schrijver Anton Tsjechov, bevat dit drama geen enkel plot.

Anderhalf uur (!) duurt de zoektocht naar het lichaam, waarbij iedereen steeds weer uit de auto stapt, rondkijkt en aan de verdachte vraagt of dit dan wellicht de juiste plek is?

Er wordt ook gepraat. Rustig en veel. Over yoghurt bijvoorbeeld en andere totaal irrelevante zaken. Quentin Tarantino schrijft dit soort gesprekken met humor en vaart, maar hier is het echt veel te alledaags en is het wachten op een clou die niet komt. Het is bewonderenswaardig dat de cast het  allemaal vol overtuiging overbrengt. 

Misschien kent u zelf wel iemand in uw omgeving die consequent de plank misslaat als het gaat om grapjes of het vertellen van anekdotes. Stelt u zich dan nu voor dat deze persoon een volledig filmscript schrijft.

Regie: Nuri Bilge Ceylan. 150 minuten.