THE HANDMAID'S TALE (1990) ⭐⭐

 

© Cinecom Pictures

In de nabije toekomst is de democratie omver geworpen en is nog slechts een handjevol vrouwen vruchtbaar. Die worden ingezet als zogenaamde 'handmaidens' met als doel kinderen te baren voor de gevestigde orde. Ironisch genoeg moest de beoogde hoofdrolspeelster, Sigourney Weaver, afzeggen omdat ze zwanger was.

Natasha Richardson speelt de vrouw die uitverkoren is om als draagmoeder te fungeren voor een vooraanstaand echtpaar (Robert Duvall en Faye Dunaway), waarbij ze eigenlijk ordinair verkracht wordt door de man, terwijl de vrouw toekijkt. Op papier is het schokkender dan in de film. Veel  momenten die onder de huid zouden moeten kruipen worden truttig of afstandelijk in beeld gebracht. Empathie voor de personages wordt hierdoor al bij voorbaat uitgesloten.

Duvall gedraagt zich fatsoenlijk, soms zelfs hoffelijk naar zijn nieuwe gezelschapsdame, maar er is geen twijfel dat hij hier de baas is. Met een enkele blik laat hij zijn dominantie gelden. Als de tijd verstrekt en een zwangerschap uitblijft, begint Dunaway te vermoeden dat het probleem bij haar man ligt. Gelukkig is er dan altijd nog een chauffeur in dienst die wel wil helpen.

De oorspronkelijke roman van Margaret Atwood heb ik niet gelezen, maar op basis van enkele passages en de plot, moet het haast wel het boeketreeksniveau ontstijgen van deze film. De romance met de chauffeur, waarbij al bij de eerste kennismaking grif ingezoomd wordt op zijn felblauwe ogen, is even plotseling als hinderlijk. Richardson geeft daarbij een wel erg vlakke vertolking van het hoofdpersonage, een vrouw die haar man en kind verloren heeft. Dat terwijl de vurige Elizabeth McGovern slechts een bijrol heeft. Hierdoor krijgt The Handmaid's Tale het niveau van een televisiefilm.

Regie: Volker Schlöndorff. 109 minuten.