A PRIVATE AFFAIR (2002) ⭐⭐

 

© Little Bear

Ik acht de kans groot dat u nog nooit heeft gehoord van de Nederlandse speelfilm De Dirigent. De beoordeling in NRC Handelsblad deed destijds meer stof opwaaien dan de film zelf. De krant publiceerde een negatief stuk, terwijl de recensent (Coen van Zwol) het begin van de film had gemist. Uiteindelijk kwam de zaak voor bij de Raad voor de Journalistiek die de filmmakers in het gelijk stelde. Hoewel ik het met de uitspraak eens ben, kan ik geen enkele film bedenken die een andere waardering zou ontvangen van mij als ik het begin daarvan had gemist.

Het eind van een film is een ander verhaal. Zeker bij een thriller kan dit behoorlijk schelen in de evaluatie. Dus ben ik verplicht te blijven kijken naar het Franse Une Affaire Privée, waarbij de maker mijn tolerantiegrens regelmatig opzoekt.

Hoofdrolspeler Thierry Lhermitte is vooral bekend uit luchtige komedies, maar mag het hier proberen als egocentrische privédetective die op zoek gaat naar een jonge vrouw die al zes maanden wordt vermist. Hij krijgt al vroeg klappen en loopt de rest van de tijd met een pleister op zijn neus, een weinig subtiele verwijzing naar Roman Polanskis Chinatown.

Filmmaker Guillaume Nicloux vindt het er nog niet dik genoeg bovenop liggen en voegt zeer indringende jazzmuziek toe. De tonen van Charles Mingus vloeken echter met het moderne beeld uit de Parijse straten. Zelden is muziek zo slecht bij beeld gekozen.

Zijn hommage aan de film-noir wordt tevens kolderiek omdat Lhermitte in werkelijk iedere scène een sigaret opsteekt. Voor, tijdens of na de seks. Er moet en zal gerookt worden. Zou de acteur na de opnames direct doorverwezen zijn voor een CT-scan?

Een ander vermoeiend trucje is het gebruik van audio-advance. Je hoort tijdens een scène alvast het geluid van het volgende beeld. Het handboek van de artistieke thriller lag gedurende de opnames waarschijnlijk steevast binnen handbereik.

Met al deze irritaties boeit het totaal niet meer wie de dader is. Het eind is ook nog eens eens anticlimax. Het zal wel.

Regie: Guillaume Nicloux. 107 minuten.