BARON BLOOD (1972) ⭐
Jack Nicholson, Clint Eastwood en Dustin Hoffman; het zijn slechts drie van de vele namen die ervoor zorgen dat een hele groep oudere acteurs niet meer aan de bak komt en hun heil zoekt in Europa. Daar worden ze nog steeds met alle egards behandeld en zijn ze vaak ook de enige bezienswaardigheid in veelal rammelende producties.
Joseph Cotten is zo'n acteur die voor een snoepreisje naar Wenen en de nodige knaken wel een paar minuten in een rolstoel wil gaan zitten. Het is dan ook alweer dertig jaar geleden dat hij furore maakte naast Orson Welles in diens debuutfilm. Voor het script zal hij het niet gedaan hebben. Een jong koppel wekt met een spreuk de oude, moordzuchtige eigenaar van een kasteel tot leven en moeten hem nu weer het graf in zien te krijgen. Nee, dit is bepaald geen Citizen Kane.
Elke Sommer is de andere grote naam op het affiche, maar hoewel ze veel in beeld verschijnt, is haar optreden ongeveer even indrukwekkend als dat van de dame die de bordjes omdraait bij Rad Van Fortuin. Het blijft beperkt tot hysterisch gegil en vooral veel constateren wat ieder ander ook ziet. De deur begint te bewegen en Elke gilt: "The door!" Er valt een belangrijk papier in het vuur en Elke roept (als het al bijna helemaal verbrand is): "The fire!" En zo gaat dat heel de film zo'n beetje door.
De enige die nog irritanter is, luistert naar de naam Emilio Varriano. Hij is de man die de camera vasthoudt en daar de zoomlens ontdekt heeft. Hij is er verzot op! Als kijker word je er duizelig van, maar daar heeft Emilio geen boodschap aan. Inzoomen, uitzoomen en weer inzoomen. Je hoort hem bijna 'Kijk eens wat ik kan, pappa!' erbij roepen.
Een film waarin twee hoofdpersonen naar de politie gaan met het verhaal dat ze een paar honderd jaar oude baron tot leven hebben gewekt en dan stomverbaasd zijn dat ze niet worden geloofd. Zelfs Abbott en Costello maakten het niet zo bont.
Regie: Mario Bava. 90 minuten.
.jpg)
Reacties
Een reactie posten