NO ORCHIDS FOR MISS BLANDISH (1948) ⭐⭐
Een rijke erfgename wordt ontvoerd door gangsters en raakt verliefd op een bendelid. Dat is de gehele plot van een film die voortdurend aanvoelt als een geromantiseerd gangsterverhaal en dat is dan ook precies hoe de vork in de steel zit.
James Hadley Chase schrijft dit verhaal in zeer korte tijd in 1939 en de exemplaren vliegen over de toonbank. De pers ontvangt de roman minder vriendelijk en omschrijft het als prutswerk zonder moreel kompas. Bovendien vertoont het werk erg veel overeenkomsten met het boek Sanctuary van William Faulkner.
In de roman van Chase wordt de dame helemaal niet verliefd op haar ontvoerder, maar wordt ze gedrogeerd en meermaals door hem verkracht. Om de filmcensuur te omzeilen is er dus een romance van gemaakt en daar wringt nu precies de schoen. De ontvoerders zijn stuk voor stuk egoïstische psychopaten die over lijken gaan, maar opeens verandert één van hen in een zacht ei. Het is totaal ongeloofwaardig.
Wat ook niet meehelpt is de cast, die bijna geheel van Britse origine is. Voor een gangsterfilm die zich in New York afspeelt, voelt ook dit totaal onnatuurlijk. Bovendien zijn het geen geweldenaars die we in de belangrijkste rollen zien.
Linden Travers speelt de ontvoerde dame, maar doet dat theatraal en hysterisch. Haar transformatie van doodsbang slachtoffer naar smachtende minnares is werkelijk verbluffend. Bovendien heeft ze geen enkele chemie met haar tegenspeler Jack La Rue die het er niet veel beter vanaf brengt. Het is niet te bevatten hoe het script haar in de armen drijft van deze uitgebluste figuur.
Het herschrijven van pulp naar een driestuiverroman is een knieval die ten koste gaat van de logica. Shockeren en zwijmelen zijn nu eenmaal moeilijk verenigbare elementen.
Regie: St. John Legh Clowes. 92 minuten.
.jpg)
Reacties
Een reactie posten