PERFORMANCE (1970) ⭐⭐⭐⭐

 

© Warner Bros. Pictures

Een sadistische gangster uit de Londense onderwereld duikt onder bij een voormalige rockster die tegenwoordig als een kluizenaar leeft met zijn vriendinnen. Beide mannen raken gefascineerd door het leven van de ander en beginnen steeds meer van identiteit te veranderen.

Om naar het ontstaan van Performance te gaan, moeten we helemaal terug naar 1964. The Beatles maken het luchtige A Hard Day's Night en het is kassa. Filmstudio Warner Bros. reageert niet heel snel op deze trend, maar zoekt wel naar een vergelijkbare formule. Ze komen uit bij kunstenaar Donald Cammell die bevriend is met Mick Jagger. Hij levert een hip en vrolijk script in bij de studio dat hij graag wil verfilmen.

De studio is tevreden, maar eist wel een ervaren man erbij. Cammell stelt Nicolas Roeg voor. Die heeft ook geen ervaring als regisseur, maar is wel een gerespecteerd cameraman met een sterke visie. De geldschieters zijn gerustgesteld, niet wetende dat het duo een hele andere film in gedachten heeft.

Seks, geweld en liters bloed. Dat heeft het tweetal voor ogen. James Fox tekent voor de rol van crimineel, maar weet dan nog niet dat hij de enige is met acteerervaring. Mick Jagger mag uiteraard min of meer zichzelf spelen en verder leggen ze nog een fotomodel vast (Anita Pallenberg) en echte gangsters uit de onderwereld van Londen.

Performance is bovenal fascinerend om naar te kijken. Een psychedelische trip die rauwe misdadigers laat botsen met de excentrieke muziekwereld. De gefragmenteerde montagestijl mag je gerust revolutionair noemen. Het is meer kunst dan film.

Bij Warner zijn ze natuurlijk doodziek als ze het resultaat zien en ze weigeren de film uit te brengen vanwege de hoeveelheid bloot en geweld. De regisseurs zijn op hun beurt niet van plan om ook maar iets te veranderen en dus belandt de film op de plank. Een wisseling van de wacht en het succes van Easy Rider zorgt ervoor dat de film toch het daglicht ziet.

Regie: Donald Cammell, Nicolas Roeg. 105 minuten.