THE INVISIBLE MAN (2020) ⭐⭐⭐

 

© Universal Pictures

Jezelf onzichtbaar kunnen maken klinkt aanlokkelijk. Jack Griffin deed het al in 1933. Later in de filmgeschiedenis weten ook zijn broer en kleinzoon met dezelfde formule zichzelf te verbergen. In deze film maken we kennis met Adrian Griffin (Oliver Jackson-Cohen).

In de opening ligt hij te slapen in zijn streng beveiligde, hypermoderne villa. Wie wel wakker is, luistert naar de naam Cecilia (Elisabeth Moss). Zij is bezig haar spullen te pakken en probeert het huis te ontvluchten. Deze scène begint zinderend, maar vervalt toch enigszins in horrorclichés.

Cecilia ontsnapt en duikt onder, maar ze is nog geenszins bevrijd van de angst dat Adrian haar weet op te sporen. Ze durft het huis niet of nauwelijks uit. Deze fase van de film is wisselvallig, maar dat komt ook door de soundtrack van Benjamin Wallfisch die bombastisch gedreun over laat gaan in melodramatische klanken. Hij zit er overigens niet constant naast. De keren dat hij het briljante camerawerk op juiste wijze ondersteund, is het ook direct nagelbijten geblazen.

Toch had bijvoorbeeld het vluchten uit de psychologische gijzeling wat meer aandacht verdiend. Hoe heeft zij het punt bereikt om eindelijk de moed te verzamelen en hoe herstelt ze hier momenteel van? 

Halverwege hebben we kennis gemaakt met de broer van Adrian (perfecte rol van Michael Dorman) die als advocaat opduikt. Met een sterk en zeer verrassend tafereel in een drukbezocht restaurant komt het psychologische spel eindelijk op gang. De logica mag dan grotendeels overboord, maar de spanning en het tempo vergoeden dit ruimschoots.

Een sterke troef is dat de hoofdrolspeelster zo labiel als wat overkomt. We kunnen het haar omgeving niet kwalijk nemen dat ze de verhalen over Adrian niet geloven. Deze vrouw kan elk moment instorten. Hoe meer ze op het randje balanceert, hoe sterker de film is.

Regie: Leigh Whannell. 124 minuten.