TRISTANA (1970) ⭐⭐⭐
© Cinéart
Mensen veranderen. Of dat nu komt door organische groei of een directe aanleiding, niemand ontkomt eraan. Voor fictie is het zelfs bijna een voorwaarde dat de hoofdpersoon een psychologische transformatie ondergaat. Het is de motor van het verhaal. Tristana voldoet keurig aan dit criterium, maar voelt uiteindelijk toch onbevredigend.
Als we van start gaan is Tristana (Catherine Deneuve) nog een jonge vrouw die na het overlijden van haar moeder opgenomen wordt in het huishouden van Don Lope (Fernando Rey). Hij misbruikt zijn machtspositie en manipuleert de naïeve Tristana tot een seksuele relatie. Hier moet overigens de fantasie op los gelaten worden, want het is een film voor alle leeftijden.
Don Lope is niet alleen een machtswellusteling en een overtuigd socialist, hij is tevens enorm bezitterig. Hij houdt zijn jonge liefde zo veel mogelijk achter slot en grendel, waardoor ze steeds ongelukkiger wordt.
Op een van de spaarzame momenten dat ze het huis uit kan, valt ze direct voor een charmante kunstschilder.
Halverwege maakt de film een tijdsprong van twee jaar en hebben we plotseling te maken met een totaal andere Tristana. Het idealisme is ingeruild voor bitterheid, maar een bevredigende uitleg volgt er niet direct. Hierdoor wordt er een verwachting gecreëerd. Wat is er gebeurd in die periode? Komt er nog een plotwending die een en ander verklaart? Volgt er nog drama, romantiek of wraak? Het antwoord is zeer teleurstellend.
Regie: Luis Buñuel. 99 minuten.

Reacties
Een reactie posten