WILD AT HEART (1990) ⭐⭐⭐

 

© Universal Pictures

De opening van Wild At Heart is erg wreed. Tijdens het verlaten van een feest wordt Sailor (Nicolas Cage) aangevallen door een man met een mes. Hij ontwapent hem al snel, pakt de man bij zijn hoofd en slaat hem meermaals met zijn achterhoofd op de marmeren vloer. Je hoort de schedel breken in de plas met bloed die is ontstaan. Tussendoor schakelt de camera naar Lula (Laura Dern) die hysterisch zijn naam schreeuwt.

Ik heb niks tegen geweld in films, maar hiervan werd ik onpasselijk. Het is buitensporig en ik heb meteen de rest van de film een afkeer van de hoofdpersoon. Lula als lijdend voorwerp vind ik welhaast nog irritanter.

Hierna maakt de film een tijdsprong van 22 maanden. Dat maakt voor mij de eerste scène direct overbodig. Waarom begint de film niet hier? Wild At Heart grossiert in flashbacks het eerste uur, dus eentje meer of minder had dan ook niet uitgemaakt. Dit lijkt nu een puur sensatiebeluste opening die verder geen enkel doel dient.

Als Sailor op proefverlof mag, verlaat hij onmiddellijk de staat met zijn Lula. De film ontpopt zich tot roadmovie, met Lulas moeder als achtervolger. Zij blijkt hem uit het verleden te kennen en is ook degene die de aanvaller destijds op Sailor afstuurde. Ze heeft geen rust voordat hij onder de grond ligt.

Wild At Heart is een film met veel ideeën die niet uitgewerkt worden. Symbolische auto-ongelukken, een traumatische jeugd, een moordmysterie; het zijn allemaal ingrediënten die elkaar nergens versterken en de film uiteindelijk emotionele spanning doen verliezen.

Soms zit er een moment in dat wel echt raak is. Zoals het nummer Treat Me Like A Fool waarmee Sailor een metalconcert onderbreekt of als het tweetal midden in de woestijn de auto aan de kant zet om volledig los te gaan op harde muziek.

Regie: David Lynch. 125 minuten.