CLAYFACE (2026) ⭐⭐

 

© Warner Bros. Pictures

Er zijn meer dan vijfduizend afleveringen van Lingo geweest, maar ik kan me geen enkele kandidaat meer voor de geest halen. Ik heb ook geen trauma opgelopen van twee zussen of collega's die naast de jackpot grepen. Waarom niet? Omdat er geen enkele binding ontstaat met die mensen in het half uurtje dat ze (af en toe) in beeld zijn.

Als een maffiabaas opdracht geeft om het gezicht van de hoofdrolspeler gruwelijk te verminken, heeft dat in Clayface net zoveel impact op me. Het is een naar moment en het had van mij wel wat minder gemogen, maar ik voel geen werkelijke empathie met het slachtoffer. Die heb ik namelijk pas net oppervlakkig leren kennen middels een interview op televisie en een avondje dansen in een nachtclub.

Clayface mist opbouw. Het introduceert iemand die binnen de kortste keren mismaakt is en zijn leven in een nachtmerrie ziet veranderen. Er wordt meer tijd besteedt aan ranzige chirurgische scènes dan aan psychologische achtergrond of diepgang. Het lijkt erop dat de film enkel als doel heeft om de meest gore film uit de DC studio te worden. (Voor wie het niet weet, Clayface is een personage uit de Batman strips).

De tweede helft is voorspelbaar, maar levert in ieder geval nog wat interessante momenten op als Clayface ondertussen de gave heeft om het uiterlijk van anderen over te nemen. Bij vlagen heb ik hier het idee naar een spannende film te kijken. Maar het is te weinig en te rommelig.

Ik heb niks tegen horror, maar vind wel dat gore een doel moet dienen. Dat mis ik hier volkomen.

Regie: James Watkins. 108 minuten.

Reacties

Populaire posts van deze blog

THE ODYSSEY (2026) ⭐⭐⭐⭐

DIGGER (2026) ⭐⭐⭐