HELLZAPOPPIN' (1941) ⭐⭐⭐

 

© Universal Pictures

Een puinhoop. Wat zeg ik? Een ravage van het ergste soort. Hellzapoppin' begint met een klassiek showballet waarvan de danseressen al na enkele seconden de galatrap afdonderen. Ze komen rechtstreeks in de hel terecht waar het een grote chaos is. Vrouwen draaien aan het spit als kippetjes en we zien allerlei duivels door elkaar rennen en vliegen, terwijl de titelsong losbarst. Te midden van dit tafereel verschijnt er opeens een taxi waar de twee hoofdrolspelers uitkomen die zich weer tot de kijker richten.

Hoewel boeken en toneelstukken makkelijke prooien zijn voor Hollywood om lineair naar film te vertalen, kiezen ze niet altijd de makkelijkste weg. Hellzapoppin' is een grote hit op Broadway, maar het is een anarchistisch stuk dat het vooral moet hebben van improvisatie en publieksparticipatie. Acteurs zitten er vermomd tussen het publiek en er werden nepinsecten losgelaten in de zaal. Hoe vertaal je zoiets naar het scherm?

Bedenkers Ole Olsen en Chic Johnson hebben die moeilijkheidsgraad meteen als onderwerp voor deze musical gekozen. Ze moeten hun eigen stuk zien te verfilmen en van de studio moet er ook nog een liefdesverhaal in. Ze doen hun best, maar het duo saboteert in de finale bewust het eigen werk.

Zelfs de uitreiking van de Oscars raakte besmet. Het lied Big Foot Pete uit deze film werd genomineerd. Alleen komt dit hele nummer er niet in voor. Vertolkster Martha Raye zingt dit in een hele andere film (Keep 'Em Flying).  

In Hellzapoppin' gebeurt veel en wie bekend is met het werk van Jim Abrahams en de broers David en Jerry Zucker weet meteen waar hun inspiratiebron ligt. Het is niet altijd even leuk, maar fascinerend en baanbrekend is het absoluut.

Regie: H.C. Potter. 84 minuten.