NOSFERATU (1922) ⭐⭐⭐

 

© Transit Film GmbH

De allereerste verfilming van Bram Stoker's Dracula werd uitgebracht onder een andere titel en met andere namen voor de personages. Op deze manier hoopte men onder de betaling van auteursrechten uit te komen. Toen de weduwe van de schrijver achter het bedrog kwam en een rechtszaak aanspande, liet de studio zich snel failliet verklaren.

Dat de film het overleefd heeft, is te danken aan enkele kopieën die hun weg al naar Amerika hadden gevonden. Daar was het uiteindelijke vonnis van de rechter (totale vernietiging van de film) niet van kracht.

Inhoudelijk is Nosferatu redelijk trouw aan de roman. Een jonge, ambitieuze ambtenaar reist af naar een ver kasteel om een koopcontract te laten tekenen door een excentrieke graaf. Hij slaat alle waarschuwingen van de lokale bevolking in de wind en doet die af als bijgeloof om er later achter te komen dat zijn gastheer wel degelijk een gevaarlijk personage is.

Nosferatu, Eine Symphonie Des Grauens (zoals de volledige originele titel luidt) is niet eng. Wellicht wel toen hij uitkwam, maar ondertussen mag je het bijna geen horror meer noemen. De vertolking van Max Schreck als ratachtig hoofdpersonage is zeker niet fraai om te zien, maar de film bevat geen schrikeffecten of spanningsopbouw. Wel creëert hij als eerste de mythe dat vampiers niet tegen daglicht kunnen. Een gegeven dat hierna klakkeloos door bijna iedere adaptie is overgenomen. Je vraagt je af of iemand het boek ooit heeft gelezen.

Hoewel de wortels van de cinematografische angst hier liggen, valt er ook wel wat aan te merken op Nosferatu, zoals het theatrale acteerwerk. Vooral Greta Schröder als het vrouwelijke doelwit is tenenkrommend. Inhoudelijk is het verhaal ook alleen maar spannend als je hem voor het eerst bekijkt. Wat overblijft is het Duits expressionisme.

Regie: F.W. Murnau. 95 minuten.