SONGS FROM THE SECOND FLOOR (2000) ⭐⭐

 

© Contact Film

Ik ben geen frequent bezoeker van musea. Vermoedelijk kijk ik puur esthetisch naar kunst. Het is aantrekkelijk, lelijk of het doet me niks. Heeft de kunstenaar er vijf minuten of vijf jaar over gedaan? Het heeft geen enkele invloed op mijn oordeel. Belangeloos welbehagen noemde een bekende filosoof dit ooit.

Deze droogkomische Zweedse film heeft wel wat weg van een bezoekje aan de kunsthal. De camera staat bij elk van de 46 scènes op een vast standpunt, ver verwijderd van de actie. De acteurs bewegen langzaam, weinig of niet en de decors zijn uitermate mooi verzorgd met pasteltinten waar alle vrolijkheid uit is verdwenen.

Binnen deze kaders spelen zich absurde momenten af die weinig met elkaar van doen hebben. Zo opent de film met een gesprek tussen twee mannen, waarvan er één onder de zonnebank ligt, die daar een ontslagronde bespreken. Dit moment wordt extra leuk als je bedenkt dat niemand in de film verder ook maar enige kleur in het gelaat heeft. Het zijn stuk voor stuk bleke personages in een stoffige omgeving.

Hoofdrolspeler, ja er is een hoofdrolspeler, Lars Nordh werd ontdekt in de Ikea toen hij met zijn vrouw een tafelkleed uitzocht en ook de rest is grotendeels van straat geplukt. Nordh komt meerdere keren terug als man die zijn eigen winkel in de fik steekt voor het verzekeringsgeld en regelmatig op bezoek gaat bij zijn zoon die door de poëzie helemaal de weg kwijt is. 

Ondanks de fraaie vormgeving en het keur aan amateurs dat het verrassend goed doet, wordt het wel een sleur door het ontbreken van een echt plot. Het is meer een serie sketches die te weinig variëren om de aandacht onvermoeid vast te houden. Soms hilarisch, maar veelal existentiële neerslachtigheid in een poort naar het hiernamaals.

Regie: Roy Andersson. 98 minuten.