THE ASSISTENT (2019) ⭐⭐
© Forensic Films
Zelden heb ik zoveel lol aan een film beleefd als aan The assistent: een film die mij totaal onbevredigd liet, totdat ik een bericht op mijn telefoon kreeg...
De film begint zo vroeg in de ochtend dat het nog pikdonker is. Jane (Julia Garner) is als eerste op kantoor en zet alvast koffie. Later komen haar collega's binnen. Zij informeert naar hun weekend. Zelf was ze aan het werk. Haar ambities zijn groot, maar haar takenpakket bestaat uit stukken kopiëren, het bestellen van de lunch en het liegen tegen de vrouw van haar baas.
Het camerawerk van Michael Latham is voorbeeldig en zorgt voor een constante onderhuidse spanning. Het kantoor is een kille omgeving, gefilmd in grauwe tinten. De sleur en moedeloosheid druipen van het scherm. Wat verder nog bijdraagt is het ontbreken van muziek. De soundtrack wordt verzorgd door het zoemen van de Tl-buizen, het typen op het toetsenbord en het monotone geratel van het kopieerapparaat.
Helaas moet ik nu voor deze recensie een zeldzame uitzondering maken op de regel dat ik nooit het einde van een film verraad. Schrik niet. Het is nog niet te laat. De ontknoping volgt pas in de volgende alinea. U kunt nu dus eerst rustig de film kijken en later terugkomen voor de rest.
The Assistent is zo ontzettend repetitief dat het lijkt alsof de film zich over een periode van enkele weken afspeelt. De waarheid is dat het zich allemaal binnen vierentwintig uur afspeelt. Er volgt geen ontknoping. De film eindigt zoals hij begon. In het donker. Morgen is er weer een nieuwe routineuze dag. Wat een deceptie.
Nu zie ik wel vaker films die saai of onbevredigend (of in dit geval allebei) zijn, dus niet getreurd en door met het volgende project.
Maar er komt een bericht binnen op mijn mobiel. Een vriend van mij heeft zin om naar het café te gaan, maar heeft ook nog The Assistent liggen om te kijken. Of ik hem advies kan geven...
"The Assistent!!!" typ ik met drie uitroeptekens en een heel gemene glimlach verschijnt op mijn gelaat. Ik hoor een tijdje niks meer.
Na ongeveer twintig minuten gaat mijn telefoon weer. "Gaat er nog wat gebeuren?" Zou hij al bij de scène zijn waarin ze haar eten in de magnetron opwarmt en alle seconden op het apparaat ziet aftellen? Ik vraag het me af. Ondertussen zit ik alweer een andere film te kijken, maar moet deze echt even pauzeren, omdat ik zijn verbouwereerde gezicht voor me zie. Terwijl ik een ongelofelijke binnenpret heb, stuur ik hem een antwoord. "Blijf nou maar kijken. Hij wordt echt goed!"
Na een uur vraagt hij zich toch af of ik hem niet in de maling neem. Ik verzeker hem dat de ontknoping alles goed maakt. Even later kan ik aan de verwensingen die ik naar mijn hoofd geslingerd krijg, opmaken dat hij hem helemaal heeft afgekeken. The Assistent was verschrikkelijk, maar ik heb zelden zo gelachen.
Regie: Kitty Green. 87 minuten.
.jpeg)
Reacties
Een reactie posten