THE BLACK CAT (1966) ⭐
"Dan doe je langzaam, héél langzaam de lade van het kastje open en haalt er een stuk touw uit, waar je vervolgens een strop van maakt. Je kijkt dan vervolgens een tijdje naar het eindresultaat. De dramatische muziek zet ik er wel onder."
Ik stel me voor dat het zo ongeveer is gegaan tijdens de opnames van The Black Cat. De instructies aan het adres van hoofdrolspeler Robert Frost zijn afkomstig van Harold Hoffmann. Voor Frost is het de enige keer dat hij in een film zal spelen. Hoffman klimt nog een tweede keer in de regiestoel voor een documentaire over parende dieren.
Je voelt bij de begintitels al dat het misgaat. Het lukt niet eens om de naam van de auteur, op wiens werk de film is gebaseerd, foutloos te spellen. Het oorspronkelijke verhaal is slechts een paar pagina's lang en dat is te merken. The Black Cat sleept zich voort en wordt onderbroken door een band die ter opvulling maar een liedje speelt. Hoelang kan je een film rekken over een man die denkt dat zijn kat bezeten is?
Het werk van schrijver Edgar Allan Poe leent zich helaas bij uitstek voor prutsers die een film willen maken, omdat het allemaal vrij is van auteursrecht. Zo maakte Roger Corman, de Amerikaanse equivalent van Zeeuws Meisje, maar liefst acht films naar het werk van de horrorschrijver.
Het enige dat in positieve zin opvalt, is het camerawerk. Dat is dan ook verrassend genoeg afkomstig van Walter Schenk die een jaar ervoor nog twee films met Russ Meyer maakte. Ook Schenk verdwijnt van de aardbodem na deze film. Zou er dan toch een vloek op rusten?
Regie: Harold Hoffmann. 73 minuten.
.jpg)
Reacties
Een reactie posten