THE WILD CHILD (1970) ⭐⭐
© Les Films Du Carrosse
Victor van Aveyron was een wild kind dat opgroeide in de bossen. Diverse keren werd hij ontdekt en gevangengenomen, maar hij wist bijna altijd te ontsnappen en terug te keren naar de wildernis. In 1801 werd hij toevertrouwd aan een jonge medische student die hem in huis nam en aan onderzoeken onderwierp.
Dit ware verhaal wordt verfilmd als een soort arthouseversie van Tarzan. Bij de spanningsloze opening gaat het al de mist in. Jagers en honden zitten achter het kind aan, maar als de honden hem te pakken hebben, is duidelijk te zien dat het getrainde beest totaal ongevaarlijk is. Het agressieve geblaf is er later onder gemonteerd.
Het is niet de enige misser. Elke keer als er iets in scène is gezet, voelt het direct onnatuurlijk. Zoals het moment waarop de jongen in de regen speelt bij een wel heel erg plaatselijke bui. Op een ander moment wordt de jongen geleerd hoe een spiegel werkt en ontvangt hij als beloning een appel die hij enorm gulzig verorbert. Alleen staat die schaal met appels de hele tijd al in de kamer!
Dit is een anderhalf uur durend debat over nature en nurture dat heel klinisch is gefilmd en niks meer met opvoeding te maken heeft. De eigen identiteit van de jongen wordt volledig genegeerd om hem te laten functioneren. Het africhten van een hond gaat liefdevoller.
Regie: François Truffaut. 83 minuten.

Reacties
Een reactie posten