WICKER (2026) ⭐⭐⭐

 

© Topic Studios

Op ieder potje past een dekseltje. Zelfs voor  de visvrouw in dit kleine dorpje aan de kust. Hij bevindt zich alleen niet tussen de bewoners. Dus geeft ze iemand de opdracht om er één voor haar te maken.

De setting van Wicker doet denken aan het dorpje uit de strips van Asterix. Er is een kleermaker, een bakker en dus ook iemand die vis verkoopt. Niemand in de film heeft een naam. Ze worden simpelweg aangeduid als The Shoemaker, The Drunk, The Bakerwoman, etc. Het gehucht heeft ook rituelen. Zo krijgt de bruid tijdens haar huwelijk een metalen halsband om, waarvan de functie mij niet echt duidelijk is geworden. Ook heeft men een traditie voor het kiezen van de volgende bruid. Niet door simpelweg een boeket te gooien, maar door te schudden met speciaal ontworpen eieren. Degene die het ei vastheeft waar paarse rook uitkomt, is de volgende die gaat trouwen. Tot ieders verbazing, en wellicht zelfs afgrijzen, is dat de op leeftijd zijnde visvrouw. Die wil best trouwen, maar dan wel op haar voorwaarden. Zonder halsband en met een speciaal voor haar ontworpen man.

Het gras bij de buren is altijd groener. Maar nergens is het zo groen als bij de visvrouw en haar nieuwe echtgenoot die geheel van riet is gemaakt, maar ontzettend toegewijd is. Hij repareert alles in en om het huis, zegt alleen maar lieve dingen en is goudeerlijk. Dit is de ideale partner. De andere vrouwen uit het dorp beginnen dan ook in te zien dat ze wel het een en ander tekort komen.

Wicker is een prima film, maar het begin is bepaald niet sterk. De mannen zijn lomp, de vrouwen gemeen en de humor infantiel. Het verhaal weigert ook op gang te komen. Met de komst van de rieten man verandert vervolgens de hele toon. Romantiek en drama worden toegevoegd, waardoor de film een ziel krijgt. Meerdere keren moest ik in deze fase denken aan Edward Scissorhands.

Uit deze morele fabel over jaloezie wil ik nog even een kort optreden van Richard E. Grant lichten. Hij is de lokale arts die slechts een paar minuten schermtijd krijgt, maar daar werkelijk alles uitperst. Van het niet willen behandelen van de patiënt (die kermend op de bar ligt), omdat hij aan het eten is, tot het inroepen van de hulp van de kleermaker bij het hechten. Dit is misschien wel de leukste scène die ik dit jaar heb gezien.

Regie: Alex Huston Fischer, Eleanor Wilson. 105 minuten.

Reacties

  1. Mooi dat smaken kunnen verschillen. Buuten het feit dat ik de film beduidend hoger waardeer dan jou zou mijn kritiek eerder het einde zijn dan het begin, de opbouw van wat lijkt naar onwaarschijnlijk liefdesverhaal naar totale chaos vind ik juist ijzersterk en heel grappig, met een einde wat te voorspelbaar is. ****1/2

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

THE ODYSSEY (2026) ⭐⭐⭐⭐

DIGGER (2026) ⭐⭐⭐