YI YI (2000) ⭐⭐⭐⭐
© Pony Canyon Films
Het jongetje Yang-Yang (Jonathan Chang) loopt met een camera rond en maakt foto's van het achterhoofd van mensen. Als iemand het resultaat ziet en verbouwereerd vraagt wat hier de bedoeling van is, geeft de knul een ontwapenend antwoord. Het is de logica van een kind waar geen speld tussen is te krijgen.
Deze drie uur durende familiekroniek begint bij de comateuze toestand van een oude vrouw waardoor er een existentiële crisis in de familie losbarst. De film heeft geen zware plotpunten waar de kijker zich aan vast kan klampen. Het maakt het ook lastig om te vertellen waar het drama nu precies over gaat. Het zijn alledaagse onderwerpen, maar wel wonderschoon vertelt.
Zo ontmoet de vader van het gezin een oude jeugdliefde en vraagt hij zich af of hij wel de juiste keuzes heeft gemaakt in het leven. Hij fantaseert over gemiste kansen. De vraag speelt ook bij haar, want hij liet haar destijds in de steek, maar ze heeft nooit begrepen waarom.
De film heeft een natuurlijk ritme en voelt nooit gehaast, maar ook nergens langdradig. Met lange takes die vaak op gepaste afstand zijn gefilmd maakt het van de kijker een voyeur. Want we willen weten hoe het elk gezinslid vergaat en wat hun beweegreden is voor bepaalde acties. Zo is er ook Ting Ting (Kelly Lee) de kleindochter van de comateuze vrouw die door een schuldgevoel achtervolgd wordt en dagelijks aan het bed van haar oma zit.
Yi Yi is een film gedreven door empathie. Een lief portret met een lach en een traan. Het herinnert ons eraan dat het leven, ook met al zijn teleurstellingen, fundamenteel de moeite waard is.
Regie: Edward Yang. 173 minuten.

Reacties
Een reactie posten