COLONY (2026) ⭐⭐⭐
© Showbox
Bij het bekijken van Colony moet ik regelmatig terugdenken aan die eindeloze auto-achtervolgingen zoals in de actiefilms van de jaren zeventig. Zogenaamd spectaculair, maar vooral vermoeiend.
Heel lang heeft deze zombiefilm niet nodig om tot actie over te gaan. In een commerciële wolkenkrabber vindt een internationale conferentie plaats op het gebied van biotechnologie. Een CEO wordt na zijn presentatie door een gefrustreerde oud-werknemer geïnjecteerd met een virus dat hem in een zombie verandert. Binnen de kortste keren gaat vrijwel iedereen eraan in het gebouw, behalve uiteraard een klein groepje dat de film aan de gang moet houden.
De film is zo repetitief, dat ik al snel murw ben. Als gimmick introduceert het zombies die met elkaar kunnen communiceren als een groep mieren. En masse duiken ze op hun slachtoffers. Ook lijken ze te leren van eerdere fouten. Choreografisch is Colony dik in orde. Professionele dansers zijn ingehuurd om de wezens uit te beelden, wat enkele fraaie synchrone beelden oplevert. Michael Jackson was zijn tijd ver vooruit.
Het script gunt de overlevenden steeds weer een nieuwe uitweg. De groep, waarin zich zelfs iemand in een rolstoel bevindt, rent, hijgt uit en rent opnieuw. Vooruitgang is er niet.
Colony is vooral degelijk met fraaie, haast dansende marionetten. Maar buiten genrefanatiekelingen hoeft niemand hier echte interesse in te tonen.
Regie: Yeon Sang-ho. 123 minuten.

Reacties
Een reactie posten