DARKMAN (1990) ⭐⭐⭐
© Universal Pictures
Sam Raimi heeft zijn zinnen gezet op een superheldenfilm. Het liefst wil hij The Shadow verfilmen, een verhaal over een mysterieuze wreker met hypnotische krachten, maar de studio heeft geen vertrouwen in de regisseur en dus bedenkt hij zijn eigen held.
Darkman, compleet met hoed, sjaal en wapperende overjas vertoont qua silhouet in ieder geval genoeg gelijkenissen met The Shadow, maar verder bevat het verhaal weinig tot geen gelijkenissen. Het personage ontstaat door een brute overval op het laboratorium van Peyton Westlake (Liam Neeson), waarbij de geleerde onherstelbare brandwonden oploopt. Hij overleeft de aanslag en keert terug naar zijn werkplaats om te werken aan zijn lichamelijke herstel en wraakplannen.
Films in dit genre zijn vaak gericht op een breed familiepubliek en jongvolwassenen, maar Darkman is bij vlagen sadistisch en gruwelijk, waardoor deze complete groep direct buitenspel wordt gezet. Vingers worden afgeknipt en mensen belanden in het zuur. Als studiohoofd zou ik er niet blij van worden, zeker niet omdat de momenten niet veel toevoegen. Het maakt het personage van Robert Durant (Larry Drake) gewetenloos, maar dat had ook gekund zonder expliciete scènes. Neeson speelt ook niet de typische vigilante uit het genre. Hij rekent bijna net zo meedogenloos met zijn vijanden af.
De tamelijk fantasieloze soundtrack is van Danny Elfman die blijkbaar nog wat restmateriaal had liggen van zijn werk aan Batman enkele jaren ervoor.
Hoewel de brandwonden en protheses zeer overtuigend zijn, werken de effecten een stuk minder bij de wat meer spectaculaire momenten. De achtervolging met de helikopter boven de stad is zo verschrikkelijk zichtbaar nep dat het doet denken aan de oude Hollywoodfilms waarin acteurs in een auto zitten en het beeld achter hun beweegt.
Pluspunten zijn het hoge tempo, de prima cast (vooral Drake is een memorabele slechterik) en de zwarte humor. Het moment dat Durant zijn handlanger een prettige vlucht wenst, is cinema van bovengemiddeld niveau. De film had meer van dit soort vondsten verdiend.
Regie: Sam Raimi. 96 minuten.

Reacties
Een reactie posten