HOPE (2026) ⭐⭐⭐
© Neon
De duurste film uit Zuid-Korea ooit opent voorzichtig. Politieman Beom Seok (Hwang Jung-min) reageert op een oproep dat een dode stier de weg blokkeert. Als hij het dier onderzoekt, heeft het behoorlijke wonden. Het verhaal gaat dat er een tijger in de buurt is die dit heeft veroorzaakt.
Als hij terugkeert naar de stad voor verder onderzoek, komt hij in een vrijwel uitgestorven omgeving terecht. Langzaamaan ontdekt hij gebouwen die grotendeels gesloopt zijn. Hetzelfde geldt voor enkele bewoners.
Hoewel Beom niet bang uitgevallen is, mist hij wel enige competentie. Hij loopt constant achter de feiten aan en is zo'n beetje de laatste die ziet wat de oorzaak van de ravage is. Auto's vliegen door de lucht en hij hoort explosies en schreeuwen van angst, maar komt telkens net te laat. Cinematografisch is dit het sterkste gedeelte van Hope met fantastische tracking shots. Minutenlang volgt de camera de rennende en puffende agent. Choreografisch is dit een huzarenstukje dat claustrofobisch aandoet.
Beom is niet de enige die jacht maakt. Sung Ae (Hoyeon) is een collega die eerst vooral over de radio te horen is, maar later met gillende sirenes haar entree maakt. Ook is er een groep jagers die de bossen door struint. Alle paden kruisen elkaar, maar niet iedereen overleeft het.
De film voelt ook een beetje alsof je achter de spelcomputer zit. Er wordt veel geschoten en in de tweede helft maken de digitale effecten hun opwachting. Dan blijkt dat zelfs dit recordbudget nog niet toereikend is. Qua CGI gaat de film terug naar de tijd van Men In Black. Soms ziet het er fantastisch uit, maar andere momenten zijn lachwekkend slecht en hadden er best uitgeknipt kunnen worden.
Sowieso had de film wel een stuk korter gemogen. Het is vaak een herhaling van zetten, waarbij de antagonist vaker uit de dood terugkeert dan Jason Voorhees in de gehele Friday The 13th.-franchise. Aan de andere kant, liefhebbers van het genre kunnen er waarschijnlijk niet genoeg van krijgen.
Hope heeft een open einde en is de opzet voor een trilogie, maar dan moet de regisseur wel uit een ander digitaal vaatje gaan tappen.
Regie: Na Hong-jin. 157 minuten.

Reacties
Een reactie posten