CLOSE-UP (1990) ⭐⭐⭐⭐

 

© Kanun

Ik ben geen fan van de Iraanse cinema. Het veelvuldig gebruik van amateurs in de hoofdrollen zorgt bij mij niet voor een magisch realistische kijkervaring. Geenszins. Uitzonderingen daargelaten, zit ik dus naar iets amateuristisch te kijken en dat levert over het algemeen geen goede recensie op. Ook de schrijvers hebben er vaak weinig zin in. Wie een (boeiend) verhaal wil, zoekt naar een speld in een hooiberg.

Dat Iran met heel veel censuur te maken heeft, is een zwak excuus. De filmwereld heeft talloze producties opgeleverd die evengoed uit dit land hadden kunnen komen. The Breakfast Club is qua locatie een prachtig voorbeeld en de dialogen hadden prima herschreven kunnen worden naar de maatstaven van het land. Of wat dacht u van 12 Angry Men?

Het is wat het is. Trage films zonder amusementswaarde zijn de norm. Maar nu is daar opeens Close-Up van Abbas Kiarostami en de ironie is dat enige voorkennis van de Iraanse cinema deze film juist extra leuk maakt.

Hassan Farazmand is journalist bij het weekblad Sorush die een primeur in de schoot geworpen krijgt. Iemand die zich uitgeeft voor filmmaker Mohsen Makhmalbaf is geïnfiltreerd bij een familie en men vermoedt dat hij kwade opzet heeft. Farazmand schakelt op zijn beurt weer de politie in, die de indringer vrij eenvoudig arresteert en de journalist maakt ter plaatse foto's voor zijn artikel.

Hoewel de vorige alinea de opening is van Close-Up, is dit geen fictie. Het is echt gebeurd en het is dit gepubliceerde artikel dat Kiarostami ertoe bewoog toestemming te vragen om de rechtszaak te mogen filmen. Daarna vroeg hij de betrokkenen of ze bereid waren om mee te werken aan een reconstructie. En dus hebben we hier een film die geen film is, maar ook geen documentaire. Iedereen speelt zichzelf en aan het eind komt de echte Makhmalbaf ook nog opdraven. Het is nergens spannend, maar wel menselijk en absoluut uniek.

regie: Abbas Kiarostami. 98 minuten.