HOKUM (2026) ⭐⭐⭐

 

© Neon

In de hoogtijdagen van de videotheek, huurde ik ook wel eens films bij de Centrale Bibliotheek. Hollywoodfilms hadden ze daar nauwelijks, maar wel veel Europese arthousefilms en concertregistraties. Er lag ook een boek waarin je tips aan kon dragen, die ze dan wellicht zouden bestellen. Night Of The Living Dead en The Ladykillers had ik ingevuld omdat die destijds nergens te vinden waren. Toen ik een week later terugkwam, had de baliemedewerker er iets achter geschreven. 'Bah! Dat soort rommel willen wij niet!'

Het is precies het soort dedain waarmee horror decennialang is behandeld door de gevestigde orde en ik heb me hier evenzo lang aan geërgerd. Alles wat naar bloed rook, daar werd de neus voor opgehaald. Overigens is The Ladykillers een komedie met Alec Guinness en Peter Sellers. Wist hij veel.

Hoe anders is dat anno 2026. Het genre wordt niet meer genegeerd bij de Oscars en recensenten zijn meer lovend dan ooit. De films schieten dan ook als paddenstoelen uit de grond.

In Hokum arriveert een cynische schrijver in een hotel op het Ierse platteland. Behalve dat hij een eind aan zijn nieuwe roman moet breien, komt hij daar ook afrekenen met het verleden. Hij wordt bij aankomst gewaarschuwd voor de hermetisch afgesloten bruidssuite, want daar logeert een heks.

Geen gemaskerde moordenaar, want dit werk behoort tot de psychologische subcategorie. Adam Scott vertolkt de ietwat onsympathieke hoofdrol die geen vriendelijk woord over heeft voor zijn fans. De karakters hebben trouwens bijna allemaal iets afstandelijks. Als kijker vindt je dan ook geen warmte of houvast bij de personages. Die moet gezocht worden in de eigenzinnige sfeer.

Regie: Damian McCarthy. 107 minuten.