MEMENTO (2000) ⭐⭐⭐⭐⭐

 

© A-Film Distribution

Gemiddeld komt een film als Memento ongeveer eens in de vijf à tien jaar voorbij. Ik zeg expres gemiddeld, omdat we vorig jaar met The Matrix ook al een film hadden die hoogst origineel is en intellectueel prikkelt. Twee van de acteurs uit die film zien we terug in deze thriller.

Vanaf het eerste moment voel je al dat Memento iets bijzonders kan worden. We zien een polaroid foto vervagen en terugkeren in het toestel. De maker is Leonard (Guy Pearce) en hij maakt foto's van belangrijke gebeurtenissen of personen omdat hij lijdt aan anterograde amnesie. Hij kan als gevolg van hersenletsel geen nieuwe herinneringen meer maken.

Die wond heeft hij opgelopen tijdens een inbraak in zijn huis waarbij zijn vrouw vermoord werd. De daders zijn nooit gevonden en sindsdien is hij op zoek naar gerechtigheid, of wraak. Met behulp van polaroids en aantekeningen probeert hij elke keer een stap dichter bij de waarheid te komen.

Wat Memento extra fascinerend maakt is de vertelvorm die van achter naar voor loopt. Het dwingt de kijker bijna om een actieve puzzelaar te worden. Maar wie moeten we geloven? De omgeving is al snel op de hoogte van de aandoening van Leonard. Een hoteleigenaar laat hem zelfs zijn kamer dubbel betalen, omdat hij zich toch niks kan herinneren. Ook hier hebben we enkel houvast aan de polaroids met bijschriften als 'Don't believe his lies!'

Er zullen vast meerdere filmmakers met het idee gespeeld hebben om een verhaal achterstevoren te vertellen. De uitwerking ervan is echter verdomd moeilijk. Memento krijgt het voor elkaar om er toch een climax van jewelste uit te persen. Een triomf op filmgebied.

Regie: Christopher Nolan. 113 minuten.