THE HUNT (2020) ⭐⭐⭐⭐

 

© Universal Pictures

De zoveelste verfilming van The Most Dangerous Game, een kort verhaal van Richard Connell uit 1924 waarin een rijke aristocraat op een eiland jacht maakt op menselijk wild. Het verhaal fascineert mij enorm, maar tegelijk stellen bijna alle verfilmingen teleur. Ook dit keer verlaat ik de bioscoop met het gevoel dat het veel beter had gekund.

Toch vind ik de film zó onderhoudend dat hij zich bij uitstek leent voor herziening. De film heeft vaart en een korte speelduur met bovendien enkele onverwachte wendingen die zelfs bij een nieuwe kijkbeurt nog steeds boeien. Nog steeds vergelijk ik het met het originele verhaal en mis ik de claustrofobische spanning die daarbij hoort.

Maar omdat The Hunt ontzettend veel wegheeft van een fastfoodrestaurant waar je toch eens in de zoveel tijd behoefte voor voelt, wil ik hem nog een keer zien. Zonder pretenties of verwachtingen. Pas dan komt het besef dat ik met een vooroordeel heb zitten kijken en compleet gemist heb dat dit in de eerste plaats een satire is.

Inhoudelijk zijn er natuurlijk wel wat overeenkomsten met de oorspronkelijke vertelling. Een groep mensen wordt wakker op een onbekende plek en al snel vliegen de kogels hen om de oren. Ze moeten overleven en uit de handen blijven van hun onbekende vijand.

Deze adaptie is anders om een aantal redenen. Allereerst hebben we als kijker in het begin geen idee wie de protagonist is en daardoor leef je wellicht (kort) mee met het verkeerde personage. De film zit niet alleen boordevol gore, maar ook met fikse speldenprikken richting de woke-cultuur en het elitaire morele superioriteitsgevoel. Juist dat laatste maakt deze film zo fris.

Niets is wat het in eerste instantie lijkt in The Hunt, zelfs niet het verhaal van de haas en de schildpad. Ga hem (nog maar eens) zien.

Regie: Craig Zobel. 90 minuten.