WANDA (1970) ⭐⭐

 

© Eye Filmmuseum

Wat moet je als actrice die tegen de veertig loopt en geen enkele serieuze rol krijgt aangeboden in Hollywood? Ook niet door je eigen echtgenoot (Elia Kazan) die een wereldberoemd regisseur is?

Barbara Loden wint in 1964 een Tony Award voor haar vertolking in After The Fall op Broadway, maar de deuren in Hollywood blijven gesloten. Ze krijgt wel rollen aangeboden, maar vindt die beledigend of eendimensionaal en weigert als decoratie te fungeren.

Deze hopeloze situatie lijkt ze te willen vangen in haar regiedebuut waarin ze een apathische vrouw speelt die na een mislukt huwelijk haar man en kinderen achterlaat voor een leven van bedwelming. Mannen behandelen haar als object en zijn haar na een nacht al zat. Ze trekt uiteindelijk op met iemand die op een boekhouder lijkt, maar een andere manier heeft gevonden om snel geld te verdienen.

Buiten de twee hoofdrolspelers kent dit drama enkel amateurs in de andere rollen. Hun bijdrage werd zonder script geschoten om het meer realistisch over te laten komen, maar het gebrek aan ervaring is ongemakkelijk zichtbaar.

Wanda is een extreem deprimerend regiedebuut dat een hoofdpersoon serveert zonder wilskracht. Op zich is dat uitgangspunt te verdedigen, maar dan moet er wel tegenwicht zijn in de vorm van andere personages die wel iets bereiken. Nu is het slecht avondvullende misère.

Regie: Barbara Loden. 102 minuten.