DODES 'KA-DEN (1970) ⭐⭐⭐

 

© Yonkyonokai

Toen ik opgroeide liep er dagelijks een verwarde man door de wijk die, al sturend met zijn handen, het idee had in een auto te rijden. Of hij er ook geluiden bij maakte, kan ik me niet meer herinneren, maar het was gek om te zien en je mocht er niet om lachen. De eerste kleurenfilm van Akira Kurosawa roept deze herinnering op omdat één van de personages door de film dendert en daarbij doet alsof hij een voortuig bestuurt. Constant roept hij luidkeels Dodes 'Ka-den, hetgeen het geluid van een voorbijrijdende tram moet voorstellen.

Het verhaal, of eigenlijk de verhalen, spelen zich af in een Japanse sloppenwijk. Zo zijn er vader en zoon die elkaar verhalen vertellen over hun droomhuis dat ze ooit willen realiseren, maar ook twee dronken vrienden die 's nachts elkaars vrouw opzoeken. Dit alles gadegeslagen en becommentarieert door de roddelende vrouwen uit de buurt.

De regisseur gaat helemaal los met zijn kleurenpallet en herinneringen aan West Side Story doemen op. Kurosawa bespoot dan ook de hele vuilnisbelt met felle kleuren voor dit effect. Toch wegen al deze tinten niet op tegen de veelal depressieve verhaallijnen. Het is ontrouw, macht, dood en verderf wat de klok slaat. Dat zijn prima ingrediënten, maar niet in een slakkentempo.

Regie: Akira Kurosawa. 130 minuten.